30 en droeg die weg. En een paar jaar later bouwden Omars • aanhangers op mij het heerlijkst gebouw, `dat het oosten ooit heeft gezien." Hier viel de klokkestem met groote heftigheid in. „Ja, dat gebouw is schoon, maar kent ge zijn oorsprong niet ? Meent ge niet, dat ik die mozaïekgewelven herken, dien fraaien koepel, die marmeren wanden, waartusschen ge in onversierden eenvoud rust, zooals vroeger het heilige graf in de ronde Helenakerk. Uw heele moskee is gebouwd naar 't model van de eerste graf kerk." Mrs Gordon werd steeds ongeduldiger. De strijd der beide heiligdommen kwam haar droevig kleingeestig voor. Zij dachten geen oogenblik aan de ongelijke godsdiensten, die ze vertegenwoordigden. Ze dachten er enkel aan om te pochen op de gebouwen, dien ze droegen. De moskee ging voort. „Ik herinner me veel, maar ik herinner me niet, dat ik die mooie grafkerk gezien heb, waarover ge spreekt." „Die heeft toch werkelijk op Golgotha gestaan, maar ze werd spoedig door vijanden vernield. Ze werd weer opgebouwd en weer vernield." „Ik herinner me daarentegen, " zei de rots, „dat op Golgotha een menigte groote en kleine gebouwen stonden, die voor heilig werden aangezien. Zij waren akelig en vervallen, de regen droppelde door hun daken." „Ja dat is waar," antwoordde de kerk. „Toen was het uw tijd en de tijd der duisternis. Maar ik kan