50 Dan begon hij den berg af te gaan, en sleepte zijn zwaren last voort tusschen wijngaarden en olijventuinen, tot hij den hoogen muur bereikte, die den tuin van Getsemané omgaf. Daar bleef hij dan staan voor een lage deur, legde zijn kruis op den grond, en ging tegen den deurpost staan als om te wachten. Telkens boog hij zich en bracht zijn oog bij 't sleutelgat om in den kleinen tuin te zien. Als hij dan een van de Franciskaner-monniken, die Getsemané onderhielden, tusschen de oude olijfboomen en de myrthenhagen heen en weer zag loopen, kwam er een gespannen uitdrukking op zijn gezicht, en hij glimlachte als in blijde hoop. Maar onmiddellijk daarna schudde hij 't hoofd ; hij scheen dan te begrijpen, dat hij, wien hij verwachtte, niet zou komen. Hij nam het kruis weer op en . ging verder. Dan nam hij gewoonlijk den weg buiten de lagere ter- rassen om naar 't dal van Josafat, naar de groote jood- sche begraafplaats. 't Lange kruis sleepte hem na, stootte tegen de grafheuvels aan, en rammelde door de kleine steenen, waarmede ze bestrooid waren. Telkens bleef hij staan, als hij de steenen hoorde rammelen, en keek om, blijkbaar meenende, dat iemand achter hem liep. Telkens als hij merkte, dat hij zich vergist had, zuchtte hij weer diep en ging verder. Dat zuchten werd luid steunen, als hij beneden in het dal gekomen was, en hij het geweldige kruis den Westerheuvel op moest sleepen, op wiens top Jeruzalem