5 lag. Aan die zijde liggen de graven van de Mohamme- daansche bevolking, en dikwijls zag hij daar een treu- rende vrouw, in haar wit overkleed gehuld, op een van de kleine, op kisten gelijkende graven zitten. Hij strompelde dan haar kant uit, tot ze, verschrikt door het gedruisch, hem haar gezicht toekeerde, dat door een dichten zwarten sluier bedekt was, en den indruk maakte, dat het niet anders was dan één groot donker gat. Dan keerde hij zich af met een rilling en trok verder. Hij klauterde met onuitsprekelijke moeite tot op den top van den heuvel, waar de stadsmuur zich ver- heft. Dan was hij gewoon een smal pad op te gaan, dat buiten den muur om naar den heuvel van Sion loopt, naar den zuidkant van den berg, tot hij de kleine Armenische kerk bereikte, die 't huis van Kajafas genoemd wordt. Hier legde hij 't kruis weer op den grond, en keek door 't sleutelgat. Maar hij vergenoegde zich daar niet mee ; hij greep het schelkoord en schelde. Als hij een poos later poetstappen hoorde op de steenen, glim- lachte hij en bracht de handen al aan den doornen- kroon om hem af te zetten. Maar noodra de kerkdienaar, die de deur opende den kruisdrager in 't oog kreeg, schudde hij weigerend 't hoofd. De boeteling boog zich voorover, en keek door de half open deur naar binnen. Hij overzag den kleinen hof, waar volgens de sage Petrus den Verlosser ver-