52 loochend heeft. en overtuigde er zich van, dat die leeg was. Zijn gezicht kreeg een uitdrukking van groote droefheid en hij trok ongeduldig de poort dicht en ging verder. Het zware kruis rammelde over den met steenen en puin bedekten grond op Sion. Nu ging het sneller, alsof ongeduldige verwachting den drager meer kracht gegeven had. Hij ging de stad in, door de poort van Sion en legde 't kruis niet weer neer, voor hij bij het zware, grijze gebouw kwam, dat als 't graf van koning David vereerd wordt, maar waarvan men vertelt, dat zich daarin de zaal bevindt, waar Jezus het heilige avondmaal instelde. De oude man liet dan 't kruis daar liggen, en ging zelf in den hof. Als de Mohammedaansche poortwachter, die anders alle christenen toornig aankeek, hem komen zag, boog hij zich voor den man, wiens verstand bij God is, en kuste zijn hand. Eiken keer, dat de oude dit eerbetoon ontving, zag hij den man met verwachting aan ; 't volgend oogenblik trok hij zijn hand terug, veegde die aan zijn langen, groven mantel af, keerde terug naar buiten en nam het kruis op den schouder. Grenzenloos langzaam liep hij dan gewoonlijk naar 't noordelijk gedeelte van de stad, waar de lijdensweg van Christus in droeve somberheid ligt. Zoo lang hij op de straten vol menschen was, zag hij ieder aan, bleef staan, keek onderzoekend, en wendde zich weer af in eeuwigdurende teleurstelling. Vriendelijke water-