53 dragers, die zagen hoe hij zweette op zijn zwaren tocht, reikten hem dikwijls een kleine tinnen schaal met water, en groentehandelaars wierpen hem gewoonlijk een hand- vol boonen of pistaches toe. Als hem deze gaven aangeboden werden nam hij ze eerst stralend van vreugde aan, maar keerde zich dan af, alsof hij iets heel anders en veel beters verwacht had. Als hij op den Lijdensweg kwam zag hij er hoopvoller uit, dan onder 't eerste gedeelte van den tocht. Hij steunde niet zó6 diep onder den zwaren last. Hij hield den rug rank en keek rond als een gevangene, die nu zeker was van zijn bevrijding. Hij ging uit van de eerste van de veertien statiën op den lijdensweg van Christus, die langs de heele straat door kleine steenen plaatjes worden aangewezen. Maar hij bleef niet staan, voor hij buiten bij 't klooster der Sions zusters kwam, bij de Ecce-Homo Boog, waar Pilatus Christus aan 't volk vertoonde. Daar slingerde hij 't kruis op de straat, als een last, dien hij nooit meer zou behoeven op te nemen, en bonsde op de kloosterpoort met drie sterke, harde slagen. Eer nog iemand had kunnen opendoen, had hij zich den doornenkroon van 't hoofd gerukt en soms was hij z66 zeker van zijn zaak, dat hij dien aan een van de hon- den toewierp, die hun slaapplaatsen bij 't klooster hadden. Daar binnen in 't klooster kende men zijn bonsen. Een van de vrome zusters deed het poortluikje open, en stak hem een klein, rond brood toe.