54 Daar werd hij vreeselijk boos om. Hij nam het brood niet aan, maar liet het op den grond vallen. Hij stampvoette en hief luide kreten van wanhoop aan. Lang bleef hij buiten de poort staan. Eindelijk kreeg zijn gezicht weer de uitdrukking van zachtmoedig lijden. Hij boog zich weer naar 't brood, en at het op met gulzigen honger. Hij zocht de doornenkroon weer op, en op nieuw nam hij 't kruis op de schouders . Maar een paar minuten later stond hij stralend van hoop bij de kleine kapel, die 't huis van Veronica genoemd wordt, en door teleurstelling gebogen trok hij vandaar verder. Hij ging de heele straat door van de eene statie tot de andere, en verwachtte met dezelfde zekerheid zijn bevrijding bij de kapel, die de ligging aanwijst van de Poort der Rechtvaardigheid, waardoor Jezus de stad verliet, en bij de plaats, waar de Ver- losser tot de vrouwen van Jeruzalem sprak. Als hij zoo den lijdensweg van Christus had afgelegd, begon hij de heele stad door te loopen in onrustig zoeken. In de nauwe, donkere straat van David, was hij een even groot beletsel voor 't verkeer, als een kameel met takkebossen beladen, maar niemand vloekte of maakte 't hem lastig. Op deze tochten gebeurde 't hem soms, dat hij in den nauwen voorhof van de kerk van 't heilige graf kwam. Maar hier legde de arme kruisdrager zijn last niet neer, hier rukte hij zich de doornenkroon niet van 't hoofd. Zoodra hij den somberen, grauwen gevel