59 hoewel een paar van hen vroeger buren van hem waren geweest. Hij begreep toch, dat hij nu in Jeruzalem gekomen was, en hij dacht aan niets anders dan zich op de been te houden, tot hij de heilige stad zou zien. Van 't station, dat vrij ver buiten Jeruzalem ligt, kon Birger niets van de stad onderscheiden. Zoo lang hij daar blijven moest, lag hij stil, met gesloten oogen. Maar eindelijk hadden allen plaats in de wachtende wagens gevonden. Zij reden neer in 't dal van Hinnom en op de kruin van den bergrug, tegenover hen lag Jeruzalem. Birger hief de zware oogleden op, en zag een stad, omgeven door een hoogen muur, die met tuinen en torens versierd was. Achter den muur hieven zich groote, gewelfde gebouwen hoog op tegen de lucht, en een paar palmen wuifden in den bergwind. Maar het liep tegen den avond en de zon stond dicht bij den rand van de westelijke heuvels. Ze was heel rood en groot, en goot een sterken glans over den hemel, Ook de aarde glinsterde en fonkelde in rood en goud. Maar Birger kreeg den indruk, alsof de glans, die over de aarde lag, niet van de zon, maar van de stad tegenover hem kwam. Van uit haar muren stroomde die, haar muren, die als lichtend goud waren, en uit haar torens, die gedekt waren met platen van gebrand glas. Birger Larsson glimlachte, omdat hij twee zonnen zag : één aan den hemel, en één, die Gods stad, Jeru- zalem, was.