bo Een oogenblik voelde Birger zich geheel doordrongen door een genezende vreugde. Maar spoedig kreeg de koorts weer macht over hem, en op den geheelen tocht naar de kolonie, die aan de andere zijde van de stad lag, was hij bewusteloos. Zoo doende wist hij ook niets van de ontvangst in de kolonie. Hij kon evenmin genieten van 't groote huis, als van de witte marmeren trappen, of de mooie gal- lerij, die om den tuin liep. Birger kon 't mooie, verstan- dige gezicht van Mrs Gordon niet zien, toen ze naar buiten op de stoep kwam, om de aangekomenen te verwelkomen, of de oude Miss Hoggs met de ronde uilenoogen, of iemand van zijn andere nieuwe broeders en zusters. Hij wist er niets van, dat hij in een groote, lichte kamer gebracht werd, die nu voor hem en zijn familie als woning zou dienen, en waar men haastig een bed voor hem in orde maakte. Den volgenden dag was hij even ziek, maar lang- zamerhand kreeg hij zijn bewustzijn terug. Dat was zijn groot verdriet, dat hij sterven moest zonder in Jeruzalem binnen gekomen te zijn, en haar heerlijkheid van dichte bij te hebben gezien. „Ach, dat ik z66 ver gekomen ben, " zei hij, „en nu sterven moet, eer ik de paleizen van Jeruzalem en haar gouden straten gezien heb, waar de hei ligen in witte zijden kleederen wandelen, met palmen in de handen." Hij lag hierover twee dagen te klagen. De koorts nam toe, en zelfs onder 't ijlen uitte hij zijn angst, dat