88 hen stond te kijken. „Hij daar, met den bril op, is zeker de schoolmeester, en die daar, met zijn dikken knuppel, heeft een groote hoeve en bestuurt de heele ge- meente. Die daar, die zoo rechtop loopt, is een oud soldaat en die man daar, met de smalle schouders, en de lange handen, is de kleermaker." Zij stond daar opgewekt, allerlei verhalen te dichten van wat ze zag, zooals gewoonlijk. „Dat oude vrouwtje, met de zijden doek om 't hoofd, is rijk," dacht ze, „maar ze heeft niet weg kunnen komen voor op haar ouden dag, omdat ze eerst haar zonen en dochters moest uithuwelijken en haar kleinkinderen opvoeden. En die oude daar, die naast haar loopt, met zoo'n klein pakje in een doek geknoopt, is heel arm. Hij is een van hen, die zijn heele leven lang hebben moeten zwoegen en sparen, om geld genoeg te krijgen voor de reis naar Jeruzalem." 't Was duidelijk, dat deze pelgrims voldaan waren over hun wandeling. Hoewel ze stoffig en verhit wa- ren, zagen ze er vergenoegd en gelukkig uit ; geen ontevreden trek was op een van de gezichten te zien. „Wat moeten ze vroom en geduldig zijn," dacht Gertrud, „en wat moeten ze Jezus liefhebben, omdat ze er z66 van genieten, dat ze in zijn land mogen zijn, dat ze geen pijn schijnen te voelen." Aan 't eind van den stoet kwamen enkelen, die ge- heel uitgeput waren, en zich met moeite voortsleepten. 't Was aandoenlijk te zien hoe hun vrienden en familie