99 Gabriël knikte. „Ja, ik denk wel dat 't daarom was," zei hij. Gertrud schreeuwde bijna : „Jeruzalem, Jeruzalem, gij zult ons aller leven wegnemen. Ik geloof, dat God ons verlaten heeft ! " Mevrouw Gordon kwam juist de poort in en zond haastig Gabriel en Bo naar de begraafplaats. Gertrud ging naar het kamertje, dat ze met Gunhild samen bewoond had. Daar bleef zij den heelen avond. Ze zat daar in een angst, even sterk en onbedwing- baar, als de vrees voor spoken. Ze geloofde, dat er dezen dag nog wat vreeselijks gebeuren zou. Ze was er bang voor, alsof 't op haar lag te loeren in een of anderen hoek. En tegelijk pijnigde haar de twijfel. „Ik weet niet, waarom Christus ons hierheen gezonden heeft," dacht ze. „We brengen immers ongeluk over onszelf en anderen ! " Ze wees wel voor een poos dien twijfel af, maar dadelijk daarna betrapte ze er zich weer op, dat ‘ze zat uit te rekenen hoeveel menschen door hun uittocht uit 't vaderland al in 't ongeluk waren geraakt. Niets scheen zoo stellig dan dat God wilde, dat ze naar Palestina zouden reizen. Hoe kon 't dan mogelijk zijn, dat dit niets dan ellende veroorzaakte ? Zij had pen en papier genomen om aan haar ouders te schrijven, maar ze kon niet. „Wat moet ik schrijven, dat ze me gelooven zullen," barstte ze uit. „Als ik ook stierf, net als Gunhild, dan zouden ze me misschien gelooven, als ik schreef, dat we onschuldig zijn."