I 00 De dag sleepte zich ten einde, en de nacht kwam. Gertrud was zoo ongelukkig, dat ze niet kon slapen. Ze zag Gunhilds gezicht voor zich, en onophoudelijk vroeg ze zich af, waar de doode over peinsde. Ze werd er meer en meer zeker van, dat Gunhild met dezelfde vraag op de lippen was gestorven, waar zij ook meê worstelde. Eer nog de dag aanbrak, stond Gertrud op, en kleedde zich om uit te gaan. Den laatsten dag en nacht was ze zóó ver van Chris- tus weg geraakt, dat ze bijna niet begreep, hoe ze ooit weer tot hem terug zou komen. Nu tegen den morgen overviel haar een sterk ver- langen om naar een plaats te gaan, die ze heel zeker wist, dat hij betreden had. En de eenige plaats, waar- van de ligging nooit bestreden werd, was de Olijfberg. Zij stelde zich voor, dat ze, als ze daarheen ging, hem weer nabij zou komen, zich door zijn liefde omringd voelen, en zijn bedoelingen met haar zou begrijpen. Toen ze eerst buiten kwam in de duisternis van den nacht, voelde zij zich dubbel angstig. Ze dacht telkens weer aan alle ongelukken en onrechtvaardigheden, die dien eenen dag gebeurd waren, maar hoe hooger ze den berg op kwam, hoe meer ze voelde, dat het won- derlijk licht in haar werd. De drukkende last werd van haar weggenomen. Ze begon te voelen, dat er een verklaring was. „Dat was ook 't eenige mogelijke," dacht ze. „Als