I o6 waar zij met heel haar groote huishouding in wonen kon, met haar zonen en kleinzonen, haar dochters en schoonzonen en hun kinderen en dienaren. Maar toen 't huis klaar was en Baram Pacha daar met de zijnen ingetrokken was, trof hem een vreeselijk ongeluk. In de eerste week, dat hij daar woonde, stierf een van zijn dochters, in de volgende een tweede, en in de derde zijn geliefde vrouw. Toen werd Baram Pacha door groote rouw aangegrepen. Hij verhuisde ijlings uit zijn nieuw paleis, sloot het af, en zwoer het nooit meer te betreden. Sinds dien tijd had het paleis leeg gestaan tot de Gordonisten bij Baram Pacha waren gekomen, en hem verzocht hadden het te mogen huren. Allen waren heel verbaasd geweest, toen hij daarvoor zijn toestemming gegeven had, want iedereen had zeker gedacht, dat Baram Pacha nooit meer een mensch daar zou binnen laten. Maar toen nu tegen den herfst die vreeselijke beschul- diging was opgekomen, overlegden verscheidenen van de Amerikaansche zendelingen met elkaar hoe ze hun landslieden zouden kunnen dwingen om Jeruzalem te verlaten. En zij besloten naar Baram Pacha te gaan en met hem over zijn huurders te spreken. Zij zeiden hem al 't kwaad wat ze van hen wisten, en vroegen hem hoe hij kon toelaten, dat zulke verachtelijke men- schen in 't huis woonden, dat hij voor zijn vrouw gebouwd had.