107 Nu was het tegen acht uur op een mooien November morgen. De zwarte nacht, die de stad in haar duisternis gevangen gehouden had, was als gevlucht, en Jeruzalem begon er weer uit te zien zooals elken dag. Bij de Damascuspoort hadden de bedelaars al een poos geleden hun gewone plaatsen ingenomen, en de straathonden, die den heelen nacht in beweging geweest waren, gin- gen voor den dag rusten in hun holen en vuilniskisten. Een kleine karavaan had vóór den avond haar leger- plaats vlak binnen de poort opgeslagen. Die maakte zich nu gereed om op te breken, de leiders bonden de pakken op de liggende kameelen, die schreeuwden, als ze de zware lasten op hun rug voelden. Buiten op den weg kwamen de landlieden aan, die zich naar de stad haastten, met groote manden met groente. Herders kwamen van de bergen, en wandelden plechtig door 't poortgewelf, gevolgd door groote kudden schapen, die geslacht, en geiten, die gemolken moesten worden. Juist op het oogenblik, dat de eerste morgendrukte in de poort heerschte, kwam een oud man aanrijden op een mooien, witten ezel. Hij was buitengewoon prachtig gekleed. Zijn lijfrok was van zachte, gestreepte zij, en daar over heen droeg hij een met bont afge- zette kaftan van licht blauw satijn, die tot aan de voeten reikte. Zijn tulband en zijn gordel waren met rijk borduursel van goudkleurige zij versierd. Zijn gezicht was zeker eens mooi en eerbiedwaardig geweest. Nu