I o$ was het door den ouderdom geteisterd ; zijn oogen traanden, de mond was ingevallen en de groote, witte baard hing neer in pruiken met geelachtige punten. Alle menschen, die zich in de poort verdrongen, waren verwonderd en zeiden : „Waarom rijdt Baram Pacha door de Damascuspoort den weg op, dien hij in drie jaar niet heeft willen zien ?" Andren vroegen : „Gaat Baram Pacha zijn huis bezoe- ken, dat hij gezworen heeft nooit meer te betreden ?" Terwijl Baram Pacha door de menschenmassa in de poort reed, zei hij tot zijn dienaar Machmud, die hem volgde: „Hoor je wel, Machmud, hoe al die menschen, die me tegenkomen, verbaasd zijn en elkaar vragen „Wat zal er nu gebeuren? Rijdt Baram Pacha naar zijn huis, dat hij in drie jaar niet gezien heeft?" En zijn dienaar antwoordde hem, dat hij hoorde, hoe de menschen zich daarover verwonderden. Toen sprak Baram Pacha met groote ergenis : „toeenen ze dan, dat ik zoo oud ben, dat men met mij doen kan wat men wil ? Meenen ze, dat ik 't ver- dragen kan, dat vreemdelingen een schandelijk leven leiden in het huis, dat ik voor mijn vrouw bouwde, die goed en eerlijk was ?" De dienaar van Baram Pacha zocht zijn toom te stillen en zei : „Heer, ge vergeet, dat het niet de eerste keer is, dat wij de Christenen elkaar hooren belasteren." Baram Pacha hief de armen omhoog in zijn toorn