I 09 en riep uit : „Fluitblazers en danseressen hebben hun toevlucht genomen in de kamers, waar zij, die ik liefheb, stierven. De dag zal niet ten einde zijn, eer deze misdadigers uit mijn huis verdwenen zijn." Toen de oude Pacha dit zei, kwam hij een troepje schoolkinderen tegen, die langs den weg aankwamen, twee aan twee, in vluggen marsch. En toen hij ze zag vond hij, dat ze er heel anders uitzagen dan alle andre kinderen, die op de straten van Jeruzalem rondloopen, want deze waren schoon gewasschen, hadden heele kleeren en sterke schoenen aan, en hun haar was licht en netjes gekamd. Baram Pacha hield zijn ezel in, en zei tot zijn dienaar : „Ga ze vragen, wie ze zijn." „Ik behoef hun dat niet te vragen," antwoordde zijn dienaar, „want ik heb ze hier alle dagen gezien. 't Zijn de kinderen van de Gordonisten, en ze zijn op weg naar de school, die die menschen hier in de stad gesticht hebben in 't oude huis, waar ze woonden, eer ze uw groote huis gehuurd hadden." Terwijl de Pacha nog stil de kinderen zat na te kijken, kwamen twee mannen met een karretje aan, waarin de kleinste schoolkinderen zaten, die zelf nog niet naar de stad konden gaan. En de Pacha zag, dat de kleintjes in de handen klapten van vreugde, dat ze rijden mochten en zij, die trokken, lachten tegen hen en reden nog harder om hun pleizier te doen. Toen vatte zijn dienaar moed en vroeg hem :