I „Dunkt u niet, Heer, dat deze kinderen goede ouders moeten hebben ?" Maar Baram Pacha was een oud man en onverstoorbaar in zijn toom, zooals de ouden gewoonlijk zijn. „Ik heb hun eigen landgenooten over hen hooren spreken," antwoordde hij, „en ik zeg u, dat ze vóór den avond . uit mijn huis verdreven zullen zijn." Toen Baram Pacha nog wat verder gereden was, ontmoette hij een troepje vrouwen in Europeesche kleeding, die naar de stad gingen. Zij liepen heel rustig en zedig, hun kleeren waren eenvoudig en hun handen droegen de zware, goedgevulde manden. De Pacha wendde zich tot zijn dienaar en zei : „Ga hun vragen wie ze zijn." En zijn dienaar antwoordde : „Ik behoef het niet te vragen, Heer, want ik kom ze hier alle dagen tegen. 't Zijn de vrouwen van de Gordonisten, die naar Jeruzalem gaan met etenswaren en geneesmiddelen, om de zieken bij te staan, die te zwak zijn om naar de kolonie te gaan en hulp te vragen." Baram Pacha sprak „Al bedekken ze hun boosheid ook met engelenvleugels, toch zal ik ze uit mijn huis verdrijven. " Hij reed steeds verder in de richting van het groote huis. En toen hij daar dichtbij kwam, hoorde hij daar- binnen een gedruisch van vele stemmen en nu en dan een luide kreet. Hij wendde zich tot zijn dienaar en zei :