I 1 gang waren. Toen vatte de dienaar van Baram Pacha moed en verzocht zijn heer het harde, sterke goed te bezien, dat hier vervaardigd werd. „Heer," zei hij, „dit is geen goed voor danseressen of voor luchtige gewaden van lichtzinnige vrouwen." Maar Baram Pacha zweeg en ging verder. Overal waar hij kwam, vond hij menschen met eerlijke, verstandige gezichten. Allen zaten stil en ernstig aan hun werk, maar als hij in de kamer kwam, straalden hun gezichten van vriendelijkheid. „Ik zeg hun," zei Miss Young tot Baram Pacha, „dat u de goede gouverneur is, die ons dit prachtige huis verhuurd hebt, en zij vragen mij u te danken, omdat u zoo goed voor ons zijt." Maar Baram Pacha had altijd door een strenge en harde uitdrukking op zijn gezicht, en antwoordde Miss Young geen enkel woord. En zij begon bang te worden en dacht : „Waarom spreekt hij niet tegen mij ! Zou hij wat kwaads in den zin hebben tegen ons ?" Zij leidde den Pacha in de lange, smalle eetkamer binnen, waar de tafels afgenomen werden en 't porcelein was afgewasschen na het ontbijt. Ook hier zag hij alleen stipte orde en den grootsten eenvoud. Maar zijn dienaar Machmud vatte nog eens moed en zeide : „Heer, hoe kan het mogelijk zijn, dat deze menschen, die hun eigen brood bakken en hun eigen kleeren naaien, 's nachts kunnen veranderen in fluitblazers en danseressen ?"