I 2 2 „De gezegende dag, dien wij nu zien. Kwam tot ons van uit den hemel." Vlak voor Bo liep de oude korporaal Fait. Hij had alle kinderen om zich heen, zooals meestal in dezen tijd. Zij klemden zich aan zijn knuppel vast en trokken aan zijn jaspanden. Bo, die aan de dagen dacht, dat alle kinderen hard wegliepen, noodra ze hem maar zagen, dacht : „Ik heb hem nooit zoo stijf en barsch gezien als nu. Hij is er zoo trotsch op, dat de kinderen zich bij hem aansluiten, dat zijn knevels als borstels overeind staan, en hij heeft een nog scherper bocht in zijn neus gekregen dan vroeger." Midden tusschen alle wandelaars zag Bo Hellgum, die daar liep, neet zijn vrouw aan de eene hand en zijn lief dochtertje aan de andere. „'t Is toch merk, waardig met Hellgum," dacht Bo. „Hij is zoo achteruit gezet, sinds we ons bij de Amerikanen aansloten, en dat kon ook niet anders, nu deze zoo hoog staan, en zulk een groote vaardigheid hebben in 't verklaren van Gods woord. ik zou wel willen weten wat hij denkt, nu niemand zich om hem heen dringt op zulk een wandeling. Maar ik weet wel, dat zijn vrouw er blij om is, dat ze hem wat meer voor zich alleen heeft. Men kan 't zien aan heel haar houding en manieren. Zij is nooit zoo trotsch en gelukkig geweest, haar leven lang." Heelemaal vooraan liep de mooie Miss Young. Naast haar liep een jonge Engelschman, die zich voor een paar jaar bij de kolonie had aangesloten. Bo wist even