140 o opgenomen," mompelde Halfvor en liep den steen op de handen te wegen, „nooit heb ik zoo'n lust gehad iets kapot te slaan, als dien kalen kop daar, onder die ronde muts." „Ik moet je even zeggen, dat dit kleine Greta van Ingmarshoeve was," zei hij, terwijl hij zich liep op te winden. „Zij had recht om naast Groote Ingmar te liggen. Zij hoorde tot dat soort menschen, dat recht heeft in hun eigen graf te liggen tot den jongsten dag. Hier werd geen behoorlijk grafmaal voor haar gehouden, en ze kwam niet op 't kerkhof onder klokgelui, en er was geen behoorlijke geestelijke, die sprak bij haar graf. Maar daarom heb jij nog 't recht niet haar uit het graf te halen. Al was ik ook geen goed vader voor haar in dit opzicht, dan kun je toch wel begrijpen, dat ik niet zoo'n ellendeling ben, dat ik kan dulden, dat je haar uit het graf haalt." Halfvor hief den steen op, en zou hem zeker naar den man geworpen hebben, als deze niet juist op dat oogenblik was blijven staan en zich naar hem gekeerd had. „Hier is 't, " zei hij. Tusschen puin en afvalhoopen lag een diepe groeve, en daar waren de eenvoudige zwarte kisten van de kolonisten in geworpen. Ze waren er zonder eenige voorzorg in gegooid. Oude kisten waren stuk gegaan, zoodat de dooden, die er in lagen, zichtbaar werden. Sommige kisten waren ondersteboven gevallen, en uit