I 50 springen zou bij den drempel van den tempel, en over de hei heel tot de Doode Zee stroomen. Kolas Gunnar schudde de zware lokken van zijn voorhoofd, terwijl hij sprak ; zijn oogen glinsterden, en hij vertelde zób, dat alle boeren de waterleiding zagen, die van Jeruzalem naar beneden kwam. Het water kwam zacht ruischend door een steenen goot glijden. Van daar verspreidde het zich in een menigte kleine stroompjes over 't groene grasveld. Wilgen en populieren groeiden aan de oevers, groote waterplanten met dikke bladen hingen over den waterspiegel. Op den bodem van den steenen goot lagen kleine, witte steentjes en 't water glansde en fonkelde, terwijl 't daar overheen vloeide. „En dat moet gebeuren," barstte Kolas Gunnar uit. „'t Is een profetie van God, en die is nog niet vervuld. Ik loop er aldoor aan te denken, dat die even goed vandaag als morgen vervuld kan worden." Maar toen Hók Gabriel Mattson, die er ook bij was, dat hoorde, werd hij levendig, leende den bijbel van Ljung Bjorn en las enkele verzen uit de kronieken voor. „Let nu op, " zei hij „dat is 't merkwaardigste, wat ik ooit gehoord heb. " En hij las hun voor, dat het in den tijd van Koning Hiskia bekend werd, dat Sanherif optrok, om Jeruzalem te belegeren. Toen had Hiskia zijn hoofdmannen en zijn dapperste mannen bijeengeroepen en met hen beraadslaagd, en zij hadden allen gezegd : „Dat is niet goed, dat de Assyriërs zooveel