1 5 7 zitten, maar de menschen stonden in groepen bij elkaar te praten. Allen waren ontroerd, maar wie het leven- digst sprak was Hellgum ; men kon voelen, dat hij, die de boeren had overgehaald om naar Palestina te gaan, gekweld werd door de zware verantwoording, die hij op zich geladen had . Hij ging van den een naar den ander, en drong op de thuisreis aan. Mrs Gordon was heel bleek. Zij zag er moe en lijdend uit. Ze scheen zoo weinig te weten wat ze wilde, dat ze bang was de beraadslaging te beginnen. Nie- mand had haar ooit zoo besluiteloos gezien. De meeste boeren zwegen. Ze schenen te ziek en te bedrukt om zelf een besluit te nemen. Ze stonden te wach- ten, tot andren hun zouden zeggen wat ze doen moesten. Een paar jonge Amerikaansche meisjes waren heele- maal buiten zich zelf van medelijden. Zij schreiden en smeekten, dat men die zieke menschen naar huis zou zenden, dat men ze niet zou laten sterven. Terwijl men 't levendigst al het vó6r en tegen besprak, ging de deur bijna geluidloos open, en Karin Ingmars- dochter kwam binnen. Karin Ingmarsdochter liep nu heelemaal voorover gebogen. Zij was heel oud gewor- den ; haar gezicht was klein en gerimpeld, en haar haar was heelemaal grijs. Sinds den dood van Halfvor verliet Karin maar heel zelden haar kamer. Ze zat daar alleen in een grooten stoel, die Halfvor voor haar gemaakt had. Soms zat ze te naaien en te verstellen voor de twee kinderen,