x73 „Wat in de wereld overkomt je dan ?" vroeg Gertrud en lachte hem toe. „Niets," zei Bo met groote vastheid, „alleen is 't daar zoo licht en mooi en vredig, tegenover de zwarte stad, waar ik vandaan kom, dat ik niet anders doen kan dan stilstaan en rondzien. En dan ligt daar de mooie moskee van Omar, die op den heuvel in 't midden staat, en er zijn zooveel hutjes en poortgewelven en trappen en overkluisde putten om naar te kijken. En alle brengen zooveel herinneringen mee, als ik daar op den ouden tempelhof der joden sta, dat ik wel wou, dat die groote steenen, die den grond bedekken, konden praten en mij alles vertellen, wat daar gebeurd is." „Maar dat is heel gevaarlijk, als je daar stil staat en doet als een vreemde, " zei de zieke. „Gertrud wil zeker, dat ik gauw met het water terug zal komen," dacht Bo. „'t Is aardig, zooals ze in 't verhaal is. 't Is alsof ze zich verbeeldt, dat ik wezenlijk op weg naar den paradijsput ben." Maar eigenlijk was 't Bo precies zoo gegaan. Hij was z66 in zijn verhaal, dat hij de heele tempelplaats voor zich zag, en over zijn avonturen sprak, alsof ze werkelijk gebeurd waren. „Ja, ik sta ook niet lang stil," ging hij voort, „maar ik ga voorbij Omars moskee, en voorbij de groote donkere cypressen, die aan den zuidkant staan en voorbij 't groote waterbassin, dat zooals ze zeggen, het koperen vat van Salomo's tempel is. En overal waar ik