I 74 ga, liggen menschen op den grond zich in de zon te koesteren. Hier spelen kinderen en daar slapen luiaards, en een derwisch-sheik zit op 't veld met zijn leerlingen om zich heen. Hij wiegt met het lichaam heen en weer, terwijl hij tot hen spreekt en als ik hem zie, kan ik niet laten te denken : „Zoo zat Jezus eens ook op deze zelfde tempelplaats en onderwees zijn leerlingen. En terwijl ik daar sta en hierover denk, kijkt de derwisch- sheik op en ziet me aan." „Als hij maar niet ziet, dat je geen echte water- drager ben," zegt Gertrud. „O neen, hij is heelemaal niet verwonderd, als hij me ziet, maar onmiddellijk daarna moet ik voorbij een paar echte waterdragers, die water uit den put ophalen. Zij roepen mij aan en ik keer me om en wijs hen, dat ik in de moskee wezen moet. En dan wordt het op eens heel stil achter me." „Als ze nu eens begrijpen, dat je geen muzelman ben." „Ik keer me nog eens om, om naar hen te zien, en dan staan ze met de ruggen naar mij toe gekeerd te praten." „Ze hebben misschien wat in 't oog gekregen, dat merkwaardiger was om te zien dan jij," zei Gertrud. „Ja, dat hebben ze zeker. En dan, ben ik eindelijk bij de oude moskee El Aksa, waar de paradijsbron is," ging Bo voort, „en ik ga juist voorbij die twee pilaren aan de poort, waar de menschen van zeggen, zooals je weet, dat niemand tusschen hen door kan komen, die geen rechtvaardige is. Ik zeg tegen mezelf, dat ik