1 7 5 maar niet probeeren zal om tusschen die pilaren daar door te gaan, omdat ik gekomen ben om water te stelen. " „Hoe kun je zoo denken," viel Gertrud in. „Dat is zeker 't beste wat je in je heele leven gedaan hebt." Gertrud lag nu met een gelukkige uitdrukking van hoop op 't gezicht. Ze had zooveel koorts, dat ze niet uit elkaar kon houden wat werkelijk en onwaar was, en ze was heelemaal in de voorstelling verdiept, dat Bo op weg was om water van de paradijsbron te halen. „Dan laat ik mijn muilen staan en ga in de moskee van El Aksa, " ging Bo voort. Hij vond, dat 't al heel gemakkelijk ging dat verhaal te bedenken, maar hij voelde met grooten angst, dat hij Gertrud bijna niet zou kunnen zeggen, dat hij haar in werkelijkheid 't water niet zou kunnen bezorgen. „En als ik goed en wel daar gekomen ben, zie ik dadelijk den put links tusschen een heel bosch van pilaren. Daar staat een rad met een touw en een haak, en 't is geen kunst de emmers neer te laten en die vol te krijgen. En ik zal je zeggen, dat 't heel frisch en schitterend water is, dat ik uit den put haal. En ik denk, terwijl ik de emmers vul : als Gertrud dit water ziet en proeft, wordt ze stellig weer beter." „Ja, als je er nu maar gauw mee thuis kunt komen," zei Gertrud. „Ik moet je zeggen, " antwoordde Bo, „dat ik nu