1 97 te kijken, die samen speelden, andere spraken er over wat er dien dag gebeurd was, weer anderen gingen in een hoek zitten, en lazen Amerikaansche couranten voor. Toen Ingmar Ingmarsen de groote, goed ver- lichte kamer zag, met al die tevreden vergenoegde menschen, dacht hij : „Dit is zeker, dat de boeren uit Dalecarlië hier gelukkig zijn, en niet naar huis verlangen. Die Amerikanen hier hebben veel beter slag 't zich gezellig te maken dan wij. Ik begrijp, dat het door dit gezellig huiselijke leven is, dat de kolonisten alle zorgen en ontberingen kunnen dragen. 't Is waar, dat zij, die vroeger een heele hoeve bezaten, nu met een kamer tevreden moeten zijn, maar daarentegen hebben zij nu ook veel meer genot en vroolijkheid dan vroeger. En dan hebben ze ongelooflijk veel gezien en geleerd. Over de volwassenen wil ik nu niet eens spreken, maar 't komt me voor alsof hier geen kind is, al is 't nog zoo klein, dat niet veel meer weet dan ik." Verscheidene boeren kwamen naar Ingmar toe en vroegen hem of hij niet vond, dat zij 't goed hadden. „Ja," zei Ingmar, „ik kan niet anders zeggen." „Je meende zeker, dat we in gaten in den grond woonden," zei Ljung Bjorn. „Ach neen, ik wist wel, dat 't niet zoo erg was," antwoordde Ingmar. „Wij hebben gehoord, dat zulke praatjes thuis ver- teld werden." Dien avond werd Ingmar door velen uitgehoord hoe