198 't thuis in de gemeente wel was. De een na den ander kwam naast hem zitten en vroeg naar zijn naaste ver- wanten. Bijna allen vroegen naar de oude Eva Gun- narsdochter. „Ze is kras en gezond," zei Ingmar. „En nooit komt ze een mensch tegen, of ze spreekt kwaad van de Hellgumianen." Ingmar merkte een jongen man op, die zich den heelen avond in zijn nabijheid ophield, zonder tegen hem te spreken. „Ik zou wel eens willen weten, wie dat is, die zoo op me lijkt," dacht Ingmar, „en waarom hij er zoo boos uitziet, alsof hij lust had me de kamer uit te zetten. " Eindelijk kwam hij op de gedachte, dat het zijn neef Bo moest zijn, die jaren lang in Amerika gewoond had. Ingmar ging naar Bo toe en bracht hem de groeten van zijn ouders. Bo deed een paar vragen naar zijn ouderlijk huis ; later vroeg hij hoe het bij den school- meester was. Nu werd het stil om Ingmar heen. Niemand had nog met hem over de Storms durven spreken. Ingmar zag hoe een paar Bo aanstootten, om hem te beduiden, dat hij over wat anders moest spreken. Ingmar antwoordde zachtmoedig, dat de schoolmeester het goed had en dat hij 't volgend jaar zijn school zou sluiten, en hij voegde er bij : „'t Is prettig te hooren, dat je nog aan Storm denkt, niettegenstaande hij niet zacht voor je was op school." Allen begonnen