I 9 te lachen, want ze dachten er aan hoe dikwijls Storm over Bo's domheid gejammerd had. Bo draaide zich om op zijn hiel en ging heen zonder meer te vragen. De oude korporaal Fait had als gewoonlijk verscheiden kinderen om zich heen, en vertelde hun verhaaltjes. Ingmar had Fait niet meer ontmoet, sinds hij zooveel van kinderen was gaan houden. Hij was verbaasd en kwam dichterbij om te hooren, waar Fait over sprak. Hij hoorde hoe de oude man zat te vertellen, hoe hij eens in zijn jeugd op de kerkdeur had geklopt, op een Donderdagnacht, om de dooden op te roepen. Marta Ingmarsdochter zag de kinderen aan, die om Fait heen zaten, en zag hoe ze bleek van schrik waren. „Fait, je moet niet over zulke spookhistories praten," zei ze streng. „Je moet over iets praten wat nuttig en leerzaam is." De oude man zat een poosje na te denken en zei toen : „Ik zal ze vertellen wat mijn moeder me zei om me te leeren de dieren menschelijk te behandelen." „Ja, doe dat, " zei Marta Ingmarsdochter, en ging heen, maar Ingmar bleef staan luisteren. „Thuis in Dalecarlië, " zei Fait, „is een heuvel, die de Treurheuvel heet, en die heeft dien naam gekregen, omdat daar eens een akelige, slechte man woonde." Fait had dit nauwelijks gezegd of Ingmar schrikte op. Hij kwam een paar stappen nader om beter te hooren. „Hij was een van die menschen, die paarden ver- ruilen," vertelde Fait. „ Hij reisde alle markten af, om