200 paarden te ruilen en behandelde de dieren heel slecht. Hij haalde ook heel watschelmstukken met hen uit. Hij schilder- de b. v. witte blessen op de koppen van paarden, die men wist, dat de kolder hadden, zoodat ze niet herkend konden worden ; en soms gaf hij oude, magere knollen zóóveel te eten, dat ze er vet en glanzend uitzagen, net zoolang als noodig was om. ze te kunnen ruilen. 't Ergste behandelde hij zijn paarden als hij een proefrit met ze deed. Dan kwam een soort waanzin over hem. Hij sloeg en striemde de dieren, dat het vel hun van den rug scheurde en 't bloedige vleesch bij eiken slag te voorschijn kwam. Op een keer was die man een heelen dag op de markt geweest, zonder zak en te kun- nen doen. Gedeeltelijk kwam dat, door dat de menschen zoo dikwijls door hem bedrogen waren, dat ze liefst niet met hem te maken wilden hebben, en gedeeltelijk, doordat het paard, dat hij dien dag ruilen wou, zoo'n oude stumper was, dat niemand het hebben wou. Hij dreef den armen ouden knol in woesten galop heen en weer door de menigte, en sloeg hem, zoodat het bloed hem langs de schonken droop, maar hoe meer hij 't dier vertoonde, hoe minder de menschen lust hadden met hem te handelen. Tegen den avond begon hij te begrijpen, dat hij dien dag geen zaken zou doen. Eer hij naar huis ging wilde hij toch nog een laatste poging wagen, en joeg zijn paard met zulk een ontzettende vaart over de markt, dat de menschen bang waren, dat het vallen zou.