201 Midden in zijn dolle vaart kreeg hij een man in 't oog die een mooi, jong, zwart paard reed, en even gauw voortkwam als hij, zonder dat dit snelle rijden 't dier de minste inspanning scheen te kosten. Nauwelijks was de paardenhandelaar uit zijn wagen gestapt, of hij, die 't goede paard had, kwam naar hem toe. Hij was klein en slank, had een smal gezicht en een spitsen baard aan de kin. Hij was geheel in 't zwart gekleed, en de paardenhandelaar kon noch aan de stof, noch aan het snit van zijn kleeren raden uit welke gemeente hij gekomen was. De paardenhandelaar merkte al gauw, dat die boer vrij onnoozel was. Hij vertelde, dat hij thuis een bruin paard had, en dat hij dit zwarte wilde ruilen om twee van dezelfde kleur te krijgen. „'t Paard, dat hij reed zou goed passen wat de kleur betreft," zei hij. „Ik zou 't wel willen hebben, als 't verder goed is. Maar nu moet jij zoo goed zijn en me niet bedotten, door me een slecht paard te geven. Want er is niets in de wereld, waar ik zoo weinig verstand van heb, als van paardenhandel." „Natuurlijk was 't eind van de historie, dat de paarden- handelaar hem zijn ouden knol gaf en 't goede, jonge paard in plaats kreeg. Nooit in zijn leven had hij zoo'n mooi dier onder tuig gebracht. „Geen dag begon zoo slecht en eindigde zoo goed als deze," zei hij, toen hij in zijn wagen stapte om naar huis te rijden.