202 't Was niet ver van de markt naar zijn huis. Hij kwam nog aan eer de schemering viel. Toen hij zijn hek inreed, zag hij, dat vele van zijn oude vrienden, paardenhandelaars uit verschillende gemeenten, hem voor zijn huis stonden op te wachten. Zij waren heel opgewekt en toen hij kwam aanrijden, begonnen zij te schreeuwen, hoera ! te roepen en schaterden van 't lachen. „Waar heb jelui zoo'n pleizier om, jongens ?" vroeg de paardenhandelaar en hield de teugels in. „o," zeiden ze, „we hebben je hier opgewacht, om te zien, of 't dien kerel gelukt was je zijn blind veulen op te doffelen. Wij kwamen hem tegen, toen hij naar de markt reed en hij wedde met ons, dat hij je beet zou nemen." De paardenhandelaar sprong uit de kar, ging voor 't paard staan en gaf het een vreeselijken slag met den stok van de zweep vlak tusschen de oogen. Het dier maakte geen beweging om den slag te ontgaan. De mannen hadden gelijk. 't Was volslagen blind. Toen werd de paardenhandelaar zóó boos en wan- hopend, dat hij zijn verstand verloor. Terwijl zijn kameraden voortgingen met spotten en schateren, spande hij 't paard uit, nam toen de teugels en joeg het een heuvel met steile helling op, die achter zijn huis lag. Hij schreeuwde en joeg, en 't dier liep vlug voort, maar toen het op den heuvel kwam, bleef het staan en wilde niet verder. Daar boven was een kloof