203 in den heuvel en daar was een onmetelijke diepte, een wijde groeve, waar de heele gemeente jaren lang zand en steenen uit gehaald had. 't Paard moet gevoeld hebben, dat 't veld daar hol klonk ; 't wilde niet voort. De man sloeg en dreef, 't paard werd al banger, ging op de achterpooten staan, maar voort wilde 't niet. Eindelijk toen 't geen raad meer wist, nam 't een grooten sprong, alsof 't meende, dat 't voor een sloot stond, en hoopte den overkant te bereiken. Maar toen 't geen overkant bereiken kon, en geen grond onder de voeten voelde, schreeuwde 't hard en akelig, en een seconde later lag 't met gebroken nek op den bodem van de groeve. De paardenhandelaar keek zelfs niet naar 't dier om ; maar ging naar zijn vrienden terug. „Nu," zei hij, „nu zijn jelui klaar met lachen. Maak _nu, dat je weg komt, en vertel hem, met wie je gewed hebt, hoe 't met zijn paard ging." „Maar zie jelui, de historie is nog niet uit," ging Fait voort, „maar nu moet jelui opletten, kinders, wat later gebeurde. De vrouw van dien man kreeg een poos later een zoon, en hij was zoo'n stumper, die geen verstand heeft en bovendien was hij blind. En dat was niet alles : alle zonen, die de vrouw later kreeg, waren idioot en blind. Maar de dochters waren flink en mooi en deden een goed huwelijk." Ingmar had al dien tijd als betooverd staan luisteren. Nu maakte hij een beweging, als om zich los te rukken, maar toen de oude man doorsprak, bleef hij staan.