20 5 zuchtte hij. „Ik kan 't niet uithouden, wat ik op me genomen heb. „Ik kan nacht en dag aan niemand anders denken, dan aan haar, die ik verlaten heb. En 't ergste is, dat ik niet geloof, dat ik iets voor Gertrud doen kan." Hij zat een poos diep in gedachten, dan glimlachte hij in zich zelf. „'t Is altijd zoo : als iemand in angst en twijfel zit, ziet hij in alles een teeken en een vingerwijzing. Maar wonderlijk is het, dat Fait nu juist dat verhaal ver- telde. 't Was alsof God me wilde aanwijzen wat ik doen moest." Hij zat nog een poos na te denken en greep n aar de pen. „In Gods naam dan," zei hij, en begon te schrijven. Ingmar had over den brief, dien hij nu ging schrijven, eiken dag gedacht, van 't oogenblik af, dat hij van huis was gegaan. Hij was gericht aan den ouden predikant in zijn gemeente, en niets werd daarin geschreven, dat niet vele malen was overdacht en overwogen. Maar al was de brief aan den predikant geschreven, hij was volstrekt niet alleen aan hem bedoeld. Op die heele reis was 't Ingmar voorgekomen, alsof hij nooit eens met zijn vrouw had uitgepraat, alsof hij haar nooit goed had kunnen zeggen wat hij gedacht en gevoeld had, en dat hij toch nog moest probeeren haar duidelijk te maken hoe hij het had. Hij had toen