206 bedacht, dat de beste weg was aan den predikant te schrijven. Maar schrijven viel hem niet zoo heel ge- makkelijk. 't Was hem niet gelukt zijn verlegenheid te overwinnen, die hem belette in woorden te brengen wat in hem omging. Maar dezen avond was 't hem op eens helder geworden hoe hij schrijven moest, en hij was er blij om, en dacht: „Zie, z66 is 't niet moeilijk op die manier kan ik het doen. Nu weet ik hoe ik 't aan moet leggen, om den predikant alles te ver- tellen wat hij weten moet, om mijn voorspraak bij Barbro te zijn." Ing mars brief luidde aldus : „Terwijl ik hier alleen in den nacht zit te schrijven, wou ik niets liever, dan dat ik nu in de pastorie kon ko- men, en met dominé zelf praten. Ik wou, dat ik op een avond laat bij u komen kon, als u heelemaal stil en ongestoord in uw kamer zit, en aan uw preek denkt. „Nu verbeeld ik me, dat als u me zag, u op zou springen en bang worden, alsof er een spook aankwam. „Wat doe je hier ? Ik dacht, dat je naar Jeruzalem gegaan was, " zoudt u zeker zeggen. „Ja," zou ik antwoorden, „ik had er al haast moeten zijn, maar ik ben teruggekomen, omdat ik onderweg een verhaal gehoord heb, waar ik dominé over spreken moet." „En dan zou ik u vriendelijk vragen of u een uur of wat geduld met me zoudt willen hebben, en me