2 07 een lang verhaal laten vertellen, dat me zwaar drukte, en dat ik u toevertrouwen wou. En als dominé me dat had toegestaan, zou ik zoo beginnen : Er was eens een man hier in de gemeente, die niet om zijn vrouw gaf. Dat kwam omdat hij afstand had moeten doen van iemand, waar hij van hield, en de andere had moeten nemen om zijn vaders hoeve te kunnen houden. Maar toen hij dien koop sloot, had hij alleen aan de hoeve gedacht, en hij had vergeten, dat hij een vrouw op den koop toe kreeg. En toen ze de bruiloft gevierd hadden, en in een huis woonden, was 't nog aldoor, alsof hij niet begrijpen kon, dat dit nu zijn vrouw was. Nooit vroeg hij zich af hoe zij 't had, of ze tevreden was of naar huis verlangde. Ook lette hij er niet op hoe ze haar werk deed, of de huis- houding goed of slecht ging. Hij dacht zooveel aan de andere, dat hij er heelemaal niet aan dacht, dat zijn vrouw bestond. Zij was niet anders dan een stuk van de roerende goederen, die bij de hoeve behoorden. Ze moest maar zien hoe ze er kwam, hij wilde geen last van haar hebben. „Maar er was ook nog wat anders, dat maakte, dat die man zijn vrouw niet hoog achtte. Hij vertrouwde haar niet, omdat zij hem had willen nemen, terwijl ze wist, dat hij een ander liefhad. Er moest wel iets aan haar haperen, dacht hij, dat haar vader op die manier om 't bij den naam te noemen, een man voor haar koopen moest.