208 „Als die man ooit op zijn vrouw lette, was 't om haar met de andere te vergelijken, die hij verloren had. Hij zag wel, dat zijn vrouw er goed uitzag, maar ze was niet zoo mooi als zij, die hij had moeten missen. Ze liep niet zoo vlug, en ze kon haar handen niet zoo sierlijk bewegen, en ze kon niet over zooveel mooie en vroolijke dingen praten. Ze ging stil en geduldig rond en deed haar werk ; daar deugde ze voor. „Ik moet toch tot verontschuldiging van dien man zeggen, dat hij met zijn vrouw niet kon praten over dat, waar hij 't meest aan dacht --- hij kon haar niet toevertrouwen, dat hij • aldoor liep te denken aan haar, die hij boven alles lief had, en die naar vreemde landen getrokken was. Dat kon hij immers niet. En hij vond ook, dat hij niet met haar bespreken kon, dat hij al- door Gods straf verwachtte, omdat hij zijn woord gebroken had, en dat hij niet aan zijn vader in den hemel durfde denken, en dat hij zich verbeeldde, dat alle menschen hem veroordeelden. Wel werd hem door allen met wie hij sprak, groote achting bewezen, maar hij was zoo zwaarmoedig, dat hij dacht, dat allen hem bespotten, zoodra hij hun den rug toekeerde, en zeiden, dat hij den naam, dien hij droeg, niet waard was, — en zoo meer. „Ik zal nu zeggen, hoe 't kwam, dat die man voor 't eerst merkte, dat hij een vrouw had. „'t Gebeurde, toen zij een paar maanden getrouwd waren, dat die man en die vrouw op een bruiloft werden