209 verzocht, bij een paar van hun familieleden in diezelfde gemeente. 't Was een lange rit er heen, en ze moesten een uur in een herberg wachten, om 't paard te laten rusten en voeren. 't Was slecht weer, en de vrouw ging naar binnen, en bleef in een van de kamers zitten wachten. De man gaf het paard water en haver, en toen kwam hij in de kamer, waar zijn vrouw zat. Hij sprak niet tegen haar, hij zat er alleen aan te denken hoe akelig 't was onder de menschen te komen, en hij vroeg zich af of de bruiloftsgasten hem zouden laten merken, hoe ze over hem dachten. Terwijl hij daar zich zelf zat te kwellen, kwam de gedachte in hem op, dat alles eigenlijk de schuld van zijn vrouw was. „Als zij niet met mij had willen trouwen," dacht hij, „was ik nu nog een onbesproken man. Ik zou niet in ver- zoeking gebracht zijn, en ik zou nu niet bang zijn een eerlijk mensch in de oogen te zien." „Nooit te voren was het dien man ingevallen, dat hij zijn vrouw zou kunnen haten, maar op dat oogenblik dacht hij, dat hij 't deed. Intusschen kreeg hij al gauw wat anders om over te denken. „Een paar mannen waren in de groote zaal gekomen, die naast de kamer lag, waar hij met zijn vrouw zat. Zij hadden zeker den man gezien, die met zijn vrouw was komen aanrijden, en begonnen nu over hen te praten. En de wanden in die hoeve waren zó6 dun, dat zij, die binnen zaten, elk woord konden hooren. Jeruzalem. II. z 4