220 zich een zwavelstok aan te strijken om 't licht op te ste- ken. Toen zag de man, dat ze druipnat was ; de kleeren zaten haar vast om het lijf geplakt. Ze ging eten voor hem halen, maakte den haard aan, ging toen hun bedden opmaken, en aldoor sleepten en ruischten haar natte klee- ren om haar heen. Maar ze zag er niet boos of verdrie- tig uit. „Ik zou wel eens willen weten of ze zóó zacht is, dat niets haar boos kan maken," dacht de man. „Hij wendde zich norsch tot haar, en vroeg : „Als ik tegen jou zoo deed als tegen Gertrud, zou je me dan vergeven ?" „Ze zag hem een oogenblik strak aan : „Neen," zei ze toen, en een oogenblik bliksemden haar oogen. „De man bleef zwijgend zitten. „Waarom zou ze mij niet vergeven. Ze heeft 't Stig wel gedaan," dacht hij. „Maar ze vindt zeker, dat wat ik deed erger was, om- dat ik Gertrud uit eigenbelang ontrouw werd." „Een paar dagen later had de man een beitel verloren. Hij liep dien overal te zoeken en kwam zoo in de kamer achter het brouwhuis. Daar lag oude Lisa ziek, en Barbro zat aan haar bed en las haar voor uit den bijbel. Dat was een ontzettend groote bijbel met koperen beslag en zwaren leeren band. De man bleef er naar staan kijken. „Misschien is die nog uit Barbros ouder- lijk huis," dacht hij, en ging heen. Maar een oogenblik later kwam hij terug, nam den bijbel uit de hand van zijn vrouw, en sloeg de eerste bladzij op.