226 „Ik heb die oude historie natuurlijk ook wel gehoord, maar nooit, tot vandaag toe, heb ik geweten, dat die iets met mij te maken had." „'t Was ellendig, dat je 't hooren moest, " zei de man, „maar dat is niets, als je 't nu maar niet gelooft." De vrouw lachte. „Ik voel niet, dat ik een of andren vloek draag," zei ze. „De man dacht, dat hij zelden iemand gezien had, die er zoo goed uitzag. „Ik geloof wel, dat men van je zeggen kan, dat je naar lichaam en geest gezond ben." „Tegen de lente werd hun een kind geboren. „Zij had zich den heelen tijd dapper gehouden en geen onrust getoond. De man dacht dikwijls, dat ze heelemaal vergeten had wat Stig verteld had. Wat hem zelf betrof, na dat gesprek durfde hij niet, zooals vroeger in zijn verdriet opgaan. Hij dacht er altijd aan, dat hij zijn vrouw toonen moest, dat hij niet aan den vloek geloofde, die op haar rusten zou. Hij probeerde thuis opgeruimd te zijn en er niet uit te zien, alsof hij Gods straf verwachtte. Hij begon zich bezig te houden met zijn hoeve, en was behulpzaam, zooals zijn vader geweest was. „Ik mag er nu niet ongelukkig meer uitzien," dacht de man. „Dan verbeeldt Barbro zich, dat ik aan dien vloek geloof en er over treur." „De vrouw was ongelooflijk blij met het kind. 't Was een jongen, hij was mooi en welgeschapen, had een