2 27 hoog voorhoofd en groote, heldere oogen. Ze riep telkens haar man, dat hij naar den jongen zou komen zien. „Hij is best in orde, zie je wel ; hem scheelt niets," zei de vrouw. De man stond er heel verlegen bij, hield de handen op den rug en durfde het kind niet aan te raken. „Ja, hij is best in orde," herhaalde hij. „Je zult zien, dat hij zien kan," zei de vrouw. „Ze stak een licht aan en bewoog dit heen en weer voor de oogen van het kind. „Zie je dat hij naar 't licht kijkt ?" zei ze. „Ja," zei de man. „'t Was een paar dagen later. De vrouw was op. Haar vader en stiefmoeder waren gekomen om 't kind te zien. De stiefmoeder nam den jongen uit den wieg, en woog hem op de armen. „Wat een groot kind, " zei ze en zag er tevreden uit. Maar toen bekeek ze 't kind. „Heeft hij niet een te groot hoofd ?" vroeg ze. „De kindren in onze familie hebben groote hoofden," zei de man. „Is je kind gezond ?" vroeg de stiefmoeder na een poosje en lei 't weer in de wieg. „Ja," zei de vrouw „'t groeit bij den dag." „Ben je daar wel zoo zeker van ?" zei de stiefmoeder. „Hij draait zoo met de oogen." „De vrouw begon te beven, waar ze zat. Haar lippen trilden.