229 Hier hield Ingmar weer op met schrijven. Hij zag op zijn horloge. 't Was ver over middernacht. „Groote God," zei hij. „Ik kan dit haast niet schrijven." „Ik weet niet of dominé begrijpen kan, hoe vreeslijk dit was. En 't allerergste was, dat we nooit met zekerheid te weten kwamen hoe 't kind geweest was. We weten tot nu toe niet of 't gezond was of een gebrek had." „Ik moet korter vertellen, " dacht hij weer ; „anders kom ik nooit klaar voor morgen." „En nu moet ik dominé zeggen," schreef Ingmar verder, „dat de man in den laatsten tijd altijd goed voor Barbro geweest was en zelfs nu en dan zoo als jonggetrouwden gewoonlijk zijn. Maar hij meende, dat al zijn liefde aan Gertrud behoorde, en hij zei tegen zich zelf: „Ik geef niet om Barbro, maar ik mag toch wel goed voor haar zijn, omdat ze zoo'n zwaar lot te dragen heeft. Zij mag toch wel voelen, dat ze niet alleen in de wereld staat, maar dat ze een man heeft, die haar beschermen wil. ". „Barbro schreide niet veel om 't kind, nu 't dood was. Ze scheen eer blij te zijn, dat 't weg was. Toen een paar weken voorbij waren, kwam ze weer tot rust. „ Niemand kon aan haar zien of ze zich ongelukkig voelde, of dat ze de droevige gedachten van zich af had gezet. „Tegen den zomer ging Barbro met het vee naar de bergweide en de man bleef alleen thuis.