^ ^30 „Maar nu kwam er iets wonderlijks over hem. Als hij in de kamer kwam, was 't alsof hij naar Barbro zocht. Nu en dan, als hij aan 't werk was, hief hij luisterend 't hoofd op of hij haar stem niet hoorde, hij had een gevoel alsof alle tier uit de hoeve weg was. 't Was een heel andre plaats geworden. „Op een Zaterdagavond ging hij 't bosch in, naar Barbro. Zij zat op den steenen stoep van de berghut. Ze liet de handen in de schoot rusten, en hoewel ze haar man zag aankomen, ging ze hem niet te gemoet. Toen ging hij naast haar zitten. „Zie je, er is iets heel wonderlijks over me gekomen," zei hij. „Zoo?" antwoordde ze, maar vroeg niet verder. „Ik begin van je te houden." „Ze zag hem aan, en hij merkte, dat ze z66 moe was, dat ze nauwelijks de oogen kon opslaan. „Nu is 't al te laat ," zei ze. „Hij werd doodelijk verschrikt toen hij zag hoe ze was. „'t Is niet goed voor je hier alleen in 't bosch te zijn," zei hij. „0 ja, ik heb 't goed hier ; ik wil hier altijd blijven." „De man trachtte haar nog eens te zeggen, dat hij nu van haar hield en aan niemand dacht dan aan haar. Hij had het zelf niet geweten vó6r ze van huis gegaan was. Barbro gaf maar korte antwoorden. „Dat alles hadt je me verleden herfst moeten zeggen," zei ze.