2 37 Gertrud werd bijna ademloos door geluk en verba- zing. Zij bleef onbewegelijk staan en drukte de hand tegen haar hart. „Maar dat is Christus," zei ze. „Dat is Jezus Christus, dien ik bij de beek in 't bosch ontmoette." De man zette haastig zijn wandeling voort. Gertrud trachtte hem te volgen, maar nu sloeg hij een drukke straat in, en toen verloor ze hem spoedig uit het oog. Toen keerde Gertrud naar de kolonie terug. Ze liep heel langzaam, telkens bleef ze staan, leunde tegen een muur en sloot de oogen. „Als ik me hem maar herinneren kon," mompelde ze. „Mocht ik maar altijd zijn gezicht voor me hebben." Zij trachtte in haar oog te branden, wat zij zoo pas gezien had. „Hij had een beetje grijzen baard," zei ze in zich zelf, „die was kort, spits en in tweeën ver- deeld. Hij had een langwerpig gezicht, een langen neus, 't voorhoofd was breed, maar niet bizonder hoog. En hij leek sprekend op Christus, zooals ik hem altijd geschilderd gezien heb ; hij was precies, zooals ik hem tegenkwam op den weg in 't bosch, maar nu was hij nog mooier en heerlijker. Er glansde licht in zijn oogen en een groote kracht, en om de oogen heen was 't donker en er lagen veel rimpels. Ja, om en in zijn oogen was alles : wijsheid, en liefde, en droefheid, en medelijden, en nog iets alsof die oogen zoo scherp zagen, dat ze in den hemel God en Zijn engelen kon- den zien."