2 49 heftiger bewegingen aan te drijven. Hij liet ze de eene minuut na de andere voortgaan. Zij gingen als door een bovennatuurlijke macht gedreven, véél langer voort, dan men voor mogelijk zou hebben gehouden. 't Was allerakeligst om al die mannen te zien, die van inspan- ning den dood nabij schenen, en hun steunend geroep te hooren, dat zich uit hun keel wrong, alsof daar geen lucht meer was. Na een poos hielden ze op, toen begonnen de hef- tige bewegingen weer, tot er een nieuw oponthoud kwam. „Die kerels moeten zich lang geoefend hebben," zei Ingmar, „eer ze dat zoo lang konden uithouden." Gertrud zag naar Ingmar op met een hulpeloos en wat angstig gezicht. Haar lippen beefden. „Denk je niet, dat hij hier straks mee ophouden zal." Ze wierp weer een blik op de machtige gestalte, die gebiedend en bevelend daar onder de zijnen stond, en haar hoop herleefde weer. „Straks zullen de zieken en bedroefden tot hem komen," zei ze innig. „En ik zal zien hoe hij de wonden der melaatschen geneest, en de blinden het gezicht hergeeft." Maar de derwisch ging voort, zooals hij begonnen was. Hij gaf een teeken, dat allen moesten opstaan, en nu kwamen nog heftiger bewegingen. De oogen staarden dof en waren met bloed beloopen, verscheidene mannen schenen niet meer te weten waar ze waren ; hun lichamen bewogen zich als onwillekeurig heen en weer, op en neer, al sneller en sneller.