250 Eindelijk, toen ze daar ruim een paar uren gezeten hadden, greep Gertrud in groote angst Ingmar bij den arm : „Heeft hij hun dan niet anders te leeren ?" fluis- terde zij. Want nu eerst begon zij te begrijpen, dat de man, die zij meende dat Christus was, niets anders te leeren had dan deze wilde oefeningen. Hij dacht aan niets anders dan deze waanzinnigen aan te hitsen en op te jagen. Als een van hen zich sneller en langer bewoog dan de anderen, plaatste hij hem vooruit in den kring, en liet hem daar buigend en steunend staan, als voor- beeld voor de anderen. Zelf werd hij ook meer en meer opgewonden. Ook zijn lichaam begon te zwaaien en zich te wringen, alsof hij 't niet meer stil kon houden. Gertrud zat daar en bedwong met moeite haar tranen en haar wanhoop. Al haar verwachtingen en droomen stortten in. „Heeft hij dan niets niets anders te leeren ?" vroeg zij nog eens. Als of 't een antwoord op die vraag was, gaf de der- wisch op dat oogenblik een teeken aan eenige dienaren, die niet aan de oefeningen hadden deelgenomen. Deze grepen een paar instrumenten, die aan een der zuilen hingen, een paar trommels en tambourijnen. Op 't zelfde oogenblik, dat de muziek klonk, werden de uitroepen al luider en scheller, en de menschen wrongen zich nog geweldiger in bochten. Verscheidene wierpen hun fez en tulband af, maakten hun haar los, dat bijna een ei