263 kunnen rijden, dacht hij, en op die manier kon Mrs Gordon morgen middag thuis zijn. Maar toen Ingmar een uur gereden had, merkte hij, dat zijn paard kreupel ging loopen. Hij steeg af en zag, dat het paard een hoefijzer verloren had. „Wat zullen wij daaraan doen ?" vroeg Ingmar den man, die naast hem reed. „Er zit niet anders op, dan dat ik terugrijd naar Jeruzalem om hem te laten beslaan," zei de man. Nu stond Ingmar daar midden op den weg alleen, en wist niet wat hij zou doen. Maar op eens besloot hij de reis naar Jaffa te voet voort te zetten. Hij wist niet of dit het wijste was, wat hij doen kon, maar die macht, die over hem gekomen was, dreef hem voort. Hij had geen rust genoeg om terug te gaan. Ingmar liep dus voort met groote stappen. Hij kwam goed voort. Na een poos werd hij toch ongerust. „Ik ben benieuwd, hoe ik te weten zal komen waar Mrs Gordon in Jaffa gelogeerd is. 't Was wat anders toen die man bij me was. Nu zal ik wel van huis tot huis moeten loopen om haar uit te vinden." Maar hoewel hij voelde, dat zijn bezorgheid zeer gerechtvaardigd was, liep hij toch voort. 't Was een goede, breede landweg, waar hij op liep ; hij zou er gemakkelijk op kunnen voortgaan, ook al werd de nacht donker. Maar tegen acht uur werd het helder maneschijn. Alle heuvels, waarlangs de weg zich slingerde, werden ver in 't rond zichtbaar. De weg liep