264 op en neer over deze heuvels. Zoodra Ingmar een over- geklommen was, stond hem een nieuwe op te wachten. Hij voelde zich soms heel moe, maar die vreemde macht dreef hem voort. Hij gaf zich geen tijd om stil te staan en even een minuut te rusten. Ingmar ging op deze manier uur aan uur voort. Hoe ver hij gegaan was, wist hij niet, maar aldoor bleef hij tusschen de heuvels voortgaan. Zoodra hij de top van een heuvel bereikt had, dacht hij, dat hij nu al bijna zoo ver wezen moest, dat hij de vlakte van Saron kon zien, en de zee, die daar achter lag. Maar hij zag niet anders dan heuvelrijen, die voor hem stonden. Ingmar keek op zijn horloge. De maneschijn was zoo sterk, dat hij met groot gemak de wijzers en de getallen zien kon. 't Liep tegen elf uur. „Ach, wat is 't al laat, " dacht hij. „En ik ben nog op den berg van Juda. " Zijn angst werd al grooter. Hij kon niet meer loopen, hij begon te draven. Hij hijgde, 't bloed klopte in zijn slapen en zijn hart sloeg hevig. „Ik word nog ziek ; z66 kan ik het niet uithouden," zei hij, maar sprong toch voort. Hij draafde in volle vaart een helling af. -- De weg lag recht voor hem en hij dacht aan geen gevaar. Maar in 't dal kwam hij in eens in een donkere schaduw. Daar kon hij den weg niet goed zien, maar holde toch voort. Toen struikelde hij over een steen, en viel om. Hij stond dadelijk weer op, maar voelde al gauw, dat