265 hij zijn knie bezeerd had, zoodat hij maar moeilijk loopen kon. Hij zette zich aan den kant van den weg. „'t Zal wel gauw over zijn," dacht hij „maar nu moet ik toch even rusten." Hij voelde intusschen, dat hij onmogelijk lang stil kon zitten. Hij nam nauwlijks den tijd zijn hijgen te doen bedaren. „Nu weet ik wel, dat dit niet mijn eigen wil is," zei hij. „'t Is alsof iemand me naar Jaffa sleept en drijft." Hij stond weer op. Zijn knie deed hevige pijn, maar hij gaf er niet om en ging voort. Na een poosje wei- gerde die hem zijn dienst, en hij bleef aan den weg liggen. „Nu is 't met me voorbij," zei hij, toen hij viel en sprak de macht aan, die hem voortdreef. „Bedenk nu in Gods naam iets om mij te helpen." Terwijl Ingmar dat zei, hoorde hij in de verte het geluid van aanrollende wielen ; 't naderde met ongeloof- lijke snelheid. Bijna op 't zelfde oogenblik, dat hij 't heel in de verte hoorde, was het dicht bij hem hij hoorde aan de vaart, dat de paarden in wilden galop over de heuvels aankwamen. Boven alles uit hoorde hij de zweep, die onophoudelijk knalde, en het roepen waarmee de koetsier de paarden aanzette. Ingmar haastte zich op te staan van de plaats, waar hij lag, en naar den kant van den weg te gaan om niet overreden te worden. Eindelijk kwam de rijdende van de lange helling af,