266 waar Ingmar kort geleden afgedraafd was. Hij kon goed zien wie er aankwam. De wagen was een gewone, grove, groengeschilderde kar van dat soort, dat in West Dalecarlië gebruikt wordt. „Ja, ja", dacht Ingmar. „Dat is hier zeker niet in orde. Zulke karren bestaan stellig niet in Palestina." De koetsier leek hem nog wonderlijker. Hij leek ook wel een Dalecarliër, met een kleinen, zwarten hoed en rond afgeknipt haar. Voor alle zekerheid had hij zijn jas uitge- trokken, en zat daar in zijn groen lakensch vest met roode mouwen. Dat gerij was uit Dalecarlië, daar kon niemand aan twijfelen. 't Paard was ook wonderlijk. 't Was een prachtig groot, sterk dier. 't Was zwart, en zoo glanzend en welgedaan, dat 't blonk. Hij die reed, zat niet, maar stond in den wagen, over het paard gebogen, en klapte met de zweep boven zijn kop, om het aan te zetten. Maar 't paard scheen de slagen niet te voelen, en ook niet moe te worden van de vliegende vaart, maar joeg voort, alsof 't een spelletje was. Toen de rijdende bij Ingmar gekomen was, hield hij stil met een ruk. „Je kunt mee rijden, als je wilt," zei hij. Maar hoe graag Ingmar ook vooruit wou, hij had toch geen lust dit aan- bod aan te nemen. Want niet alleen begreep hij wel, dat dit alles gedoe en spokerij was, maar die man had een ongunstig gezicht, vol litteekenen, alsof hij dikwijls gevochten had. Boven zijn eene oog had hij ook een versche meswond.