2 67 „Ik rijd zeker harder, dan je gewend ben, " zei de man. „Maar ik dacht, dat je haast hadt." „Is je paard vertrouwd ?" vroeg Ingmar. „Hij is blind, maar hij is wel vertrouwd." Ingmar begon te beven van 't hoofd tot de voeten. De man boog zich over den rand van den wagen en zag hem in 't gezicht. „Ga jij maar gerust meê, " zei hij. „Je begrijpt wel wie me gezonden heeft." Toen hij dat zei, kwam het Ingmar voor, dat hij al zijn moed terug kreeg. Hij klom in den wagen en met onzinnige vaart reden ze naar de vlakte van Saron. Mrs Gordon was naar Jaffa gereisd, om een van haar goede vrienden op te passen, die ziek geworden was. 't Was de vrouw van een zendeling, die de kolonisten altijd genegen geweest was, en ze dikwijls had geholpen. Nu was 't in den nacht, dat Ingmar Ingmarsen op weg naar Jaffa was. Mrs Gordon had tot middernacht bij de zieke gewaakt; maar toen werd ze afgelost. Toen ze uit de ziekenkamer kwam, zag zij, dat de nacht licht en helder was, met zulk een mooien, zilverwitten maneschijn, zooals men alleen aan de zeekust ziet. Ze ging naar buiten op een balcon, en stond daar uit te zien over de groote oranjerieën, over de oude stad, die hoog tegen de steile rots op ligt, en over de grenzelooze, fonkelende zee.