270 gastheer. In vliegende vaart reed zij over de effen vlakte van Saron, en toen de heuvelrij door naar den berg van Juda. Juist toen 't begon licht te worden, kwam zij de lange heuvels op, die boven 't oude Roofnest Abu Gosch liggen. Zij was toen heel ontevreden, dat ze zich had laten verleiden om naar huis te gaan. Die boer daar, die van de toestanden niets af wist, was toch niet iemand om naar te luisteren. Telkens dacht zij er over of zij werkelijk de tocht moest voortzetten, of omkeeren en naar Jaffa terugrijden. Toen ze een lange rij heuvels achter zich had, en een dal inreed, zag ze een man aan den weg zitten. Hij leunde met 't hoofd in de hand en 't scheen, dat hij sliep. Maar toen de wagen voorbij reed, keek hij op, en Mrs Gordon herkende Ingmar Ingmarsen. „Hoe is 't mogelijk, dat hij al zóóver gekomen kan zijn, " dacht zij. Ze liet den wagen stilhouden en riep Ingmar. Toen hij haar stem hoorde werd hij innig blij. Hij stond dadelijk op. „ Rijdt u naar de kolonie, Mrs Gordon ?" zei hij. „Ja," antwoordde ze. »Weet u, dat ik op weg was u te halen ? Ik ben gevallen en heb mijn knie bezeerd, en nu heb ik den heelen nacht hier gezeten." Mrs Gordon keek heel verbaasd. „Ben je dan van nacht niet in Jaffa geweest, Ingmar Ingmarsen ?" vroeg ze.